lunes, 1 de enero de 2018

Rebeldía espiritual

[ga]
(Este texto foi escrito para un vello proxecto. O único elemento que non formaba parte da miña creación era unha fotografía que non se atopa aquí presente)


  De ser Santiago, de Compostela non me movo, e hai tempo que viaxo máis aló do Obradoiro. Como era? xa me esqueceu; como será agora?

    Figuradas, fago imaxes do novo mundo, pola xente que entra e sae do meu plano, en escena.


    Aprendín, sen darme conta, linguas de todo o mundo, e culturas pola lectura nas xentes que me visitan, apenas sen mirar para min, e non lles podo falar. Eu son o ídolo e o damnificado.

    ¡Quen me dera non ser mostra de circo, e divertirme coas xentes! Aquí imposto: Santiago, como me chaman; e non fago honra en significante da emoción, máis ben, frustrado me sinto; e eles... grazas a eles, peregrinos, vexo mundo entrando no meu teatro... teatro... eu creo neles, eles cren ¿en min?.


    Quixera ser eu quen os alentase, e, séndoo, non o son, senon na máscara de ferruxe. Eu en alma, sen soberbia. Ecos: <<... Hidacio... Orosio>>, treboada. Prego ao ceo, perdoe esta ira: <<o diaño é carroñeiro; eu, por ser, nin corpo son, ceo aberto a tempestades, pechado a "herexes", tal son eu: escravo>>.




Ás veces, con humores, alguén me nomea en gracia: <<Prisciliano>>.








[Incluír intro “informativos”, antes da interpretación (imaxe de  Santiago: actor 1, voz presidiaria le nun globo de pensamento,  que na segunda cartulina _primeira que se le, segunda que se ve por detrás_ ten treboada.... final anunciando temporal e anaco da canción “the prayer] – [teatralización co texto case igual, pero mínimamente adaptado. Lemos o pensamento que é “a nube” e á vez é o temporal que anuncia o ceo]

Constantemente: Ideas ambiguas.

Alusións: Apóstolo Santiago, Prisciliano.

___________________________________________________________________________________

[español:]

 De ser Santiago, de Compostela no me muevo, y hace tiempo que no viajo más allá del “Obradoiro”. ¿Cómo era? Ya me olvidé; ¿cómo será ahora?

Figuradas, me hago imágenes del nuevo mundo a través de la gente que entra y sale de mi plano, en escena.

Aprendí, sin darme cuenta, lenguas de todo el mundo y culturas por la lectura en las gentes que me visitan, apenas sin mirarme... y no les puedo hablar. Yo soy el ídolo y el damnificado.


¡Quién me diera no ser muestra de circo, y divertirme con las gentes! Aquí, impuesto, no hago honra en significante de la emción, más bien, frustrado me siento y ellos... gracias a ellos, peregrinos, veo mundo entrando en mi teatro. Teatro... yo creo en ellos y ellos ¿creen en mí?

Quisiera ser yo quien los alentase, y siéndolo, no lo soy, sino en máscara oxidada. Yo en alma, sin soberbia. Ecos: <<... Hidacio... Orosio>>, tormenta. Ruego al cielo, perdona esta ira <<el diablo es carroñero; yo por ser, ni cuerpo soy. Cielo abierto a tempestades, cerrado a “herejes”, tal soy yo: esclavo>>


A veces, con humores, alguien me nombra en gracia: <<Prisciliano>>



Según-dos

 

    Me quedo en este planeta dulce fingiendo que no sé qué has vuelto porque ya otros lechos estaban fríos, diciendo que soy yo quien marca acentos con halagos bien sombríos "¡Cómo te echo de menos; ¡Tienes de mi corazón el reino!" .

    Dices que en el fondo nos queremos, que me admiras por ser yo pero soy yo que "por pensar freno"; sí, es verdad que resta afecto: ¿te quiero?: según tú es que si no muero.

jueves, 16 de noviembre de 2017

Proyección de amor

Es verdad que lo amado no es propiedad, pero es verdad también que sí es nuestro, sin ser dueños, porque nos da la vida.

viernes, 10 de noviembre de 2017

Sutil y visceral

[es]
(En algún papel se pudren las vísceras)


    No puedo evitarlo; me acuerdo de quien creí que eras. Te extraño. Te odio.
Me callo; así, callada, no grito.

    Te desprecio. No importó que sintiera; me pediste que quedara en tu sueño loco.
Ahora solo esperas que me vaya como si nunca hubiera estado ¿me equivoco?

    Un día débil pronuncié las palabras mágicas; apareciste llorando.
Por verme desaparecer, apareciste luego rezando;
y dijiste "te extraño", y me volviste a mentir vestido de impoluto blanco.
Por negar de ti una verdad a medias;  me culpaste de nuevo.

    ¿Será que yo no aprendo? ¿o será que ya me he muerto?
¿De qué vale llenar la pena con más lamento?

No vengas a admirarme 
No aplaudas en la tumba en lo que yo represento.


miércoles, 8 de noviembre de 2017

martes, 31 de octubre de 2017

Con crítica

[ga]

Cando o único límite de referencia é o superior, cabe cuestionar o plantexamento inicial.

Cada vez hai máis muros e menos teitos.

[es]

Cuando el único límite de referencia es el superior, cabe cuestionar el planteamiento inicial.

Cada vez hay más muros y menos techos.

sábado, 1 de julio de 2017

Parece que existo


[ga] Un asunto que me resulta ben difícil de encaixar é o ensalzamento da orixinalidade na rede onde a cotío se premia o ser (ou polo menos parecer) xenuino mentres no mundo real continúa a ser unha fonte de estigmas.


¿Será a diferente linguaxe de programación?


[es] Un asunto que me resulta muy difícil de encajar es el ensalzamiento de la originalidad en la red donde, a menudo, se premia el ser (o al menos, parecer) genuino mientras en el mundo real sigue siendo una fuente de estigmas

¿será el diferente lenguaje de programación?


lunes, 5 de junio de 2017

Papel moneda

[es]

    Siento parecer otra en tinta; será que reservo más sonrisas al directo y lo demás queda entre almohada y ¿verso?


¿qué hay de la cara B?

    Que amenudo preferimos admirar desde lo lejos;
llegar a la estación para aguardar aún más tiempo.

Cobro y pago por la cara
y se muere el intelecto
porque una cruz trepó en mi espalda.
a duro golpe de envenenamiento.