viernes, 30 de septiembre de 2022
Articulación
Mi rodilla no dio más de sí, si no fue por rogarte.
Juras, ha roto de querer saltar alto o alcanzar(te).
Yo sé que en Oz no hay arma grata:
tuve que hacerlo por haberme desplumado, figura profana en falsa plata
y sin soporte claro; maniatada antes y ahora también sin pata.
Cometa
Arde el deseo de volver a verte y ni el océano sofoca las ganas.
Intento apagarlo a solas, o con tu ayuda, salvavidas de aria escasa.
¿Crees que hay que echar más gotas o esperar al alba, que bajes del cielo a volarnos entre estatuas?
viernes, 23 de septiembre de 2022
Fobia social [galego]
Son consciente e estou agradecida polas persoas de valor que hai na miña vida, iso non cambia, pero teño fobia social.
Non me victimizo; sei que é a miña loita e que en parte logro por momentos poñer unha especie de barreira (que non máscara) desde a que logro unha conducta bastante serea, ás veces con naturalidade e outras veces con ese pánico saboteando mentres o corpo segue a cumplir co libreto na medida do que quede capaz.
Entendo que é difícil de comprender para quen non o vive así, isto combinado co caractér solitario, que me empurra por obriga a illarme de cando en cando para soportar o mundo emocional e atopar os sentidos intrínsecos.
A cotío, o simple feito de facer un plan sinxelo (pero social), se resulta nun momento especialmente sensible, pode supoñer días de preocupación, boicot e ansiedade constante.
O que ocorre é que, mesmo así, e intercalando con esta imperativa necesidade de pregarme en min mesma, tamén é reconfortante volver ahí fóra a superar esas pequenas cousas ás que despois de freitas só queda quitarlles importancia, ou, como parte do mesmo problema, rumiar en angustia por vivir unha vez máis unha experiencia interna de inadecuación con traxe de impostora.
martes, 13 de septiembre de 2022
Llamada
El ruído no quita vacío y la compasión no quita el drama, por eso me es más cómodo lo esquivo sin intentar en bucle una llamada.
Silencio... del que tanto hablo.
Vacío
De nuevo se cuentan necrológicas para estadística de lo que ya no hay remedio.
Y de nuevo me siento en serio embalsamada como si el supuesto, de inspiración pasada, surtiera efecto.
Y de nuevo me entrego a la vida; cuerpo muerto, y que alce lo que a golpes yo no muevo.
Quita el aire que haya en medio, que por una vez un vacío será bueno.
lunes, 5 de septiembre de 2022
Pigmalión
Pigmalión está dormido: hagámoslo saber.
Pigmalión no sueña: sólo duerme; es sonámbulo y sólo duerme y no despierta.
Pigmalión ronca, ronca pero no sueña; no sueña pero duerme. Se levanta y se acuesta dormido siempre.
Pigmalión está cansado. Duerme acostado, levantado, duerme y ronca pero duerme y no sueña.
Duerme-ronca, ronca-acuesta, acuesta-levanta, levanta-duerme: sin soñar siempre.
lunes, 29 de agosto de 2022
Resurrección
Tal vez si supieras como me cuesta, a menudo, arrastrar mi existencia a lo largo del día entenderías...
Tal vez porque no nos vemos tanto juzgas que no tengo gran historia, porque entiendes mi ambición pero desconoces que he estado en blanco.
Tal vez porque comprendo no entiendas que casi siempre ando con el corazón roto y ya ni ayuda necesito, sino vivir en la pérdida y resucitar, hasta que resucitar sea cada vez más frecuente o la caída sea definitiva.
sábado, 20 de agosto de 2022
Elíseo
Te imité soltando canción al viento, sin "maktub" ni nada: canción sola.
Te soñaba, te encuentro en cada estación, finjo, es cierto (y no sé si decías tú algo así, pero así lo pienso) estás cual sigilo al lado para estar yo al tuyo y "per non morire al primo incontro".
sábado, 23 de julio de 2022
Ojalá hasta pronto
Me invade Melancolía, y sin hacer notar, viajo a pasado y futurible en fantasías. Como de costumbre, entendernos cuesta, por palabras mal cruzadas. Supongo, me querrás callada: ¿Aún me extrañas? ¿Me echas de menos? Aunque quiera no puedo odiarte, pero intento. Aunque no quiera, he de amarte; Sé que te inquieto. ¿Llegará hasta ti lo que yo siento? ¿ Viajará hacia ti lo que yo pienso? Déjà - vù tras déjà-vù, y a saber si hay algo cierto.
jueves, 30 de junio de 2022
Oda al silencio
Siento que la noche me entiende mejor, que ella escucha el sutil sentimiento; me gusta pensar que viaja hacia ti y en algún momento del sueño nos perdonamos.
En el silencio está la señal: ¿será posible oír aquí dentro?
Dame otra clave que no cuestione, a excepción de si lo que traes no es bueno; en ese caso, deja el silencio abierto para no lograr jamás entenderlo.
lunes, 27 de junio de 2022
Si el habla no es canto
Ahora vuelvo a recordar que en aquel entonces, cuando aún escribía a lápiz, me hacía la misma pregunta de porqué el habla no es canto, por qué el canto no es habla o por qué no vivimos cantando.
Suscribirse a:
Comentarios (Atom)
