sábado, 12 de noviembre de 2022

Tao

Ni guardé compostura por cuerda ni paré por desalmada.

Mucho valor en juicio; mucha visión sesgada. Quien no sabía del entorno y condición me decía descentrada.

Quien me cree en vida sana me dice equilibrada y quien supo de lesión me creyó descontrolada.

martes, 8 de noviembre de 2022

Tenue

Crea ilusión de atenciones: podría hasta dejar... ¿hacia dónde iba? Y por cumplir tu espectativa ir olvidando aquéllo que en principio era. Y por seguir de heredada, culparé a mi pinta, obviando el fondo en tinta; apagada.

martes, 1 de noviembre de 2022

Mínima



Me gustaría abrazarte y decírtelo asusta, porque lo siento egoísta y porque irme ahora es lo mejor que sé hacer, al no poder otra cosa, mientras me ahogan las gentes de soledad feroz. 


Me apetece abrazarte y me apetece llorar; de dos cosas, llorar es lo único que puedo. Y tú allá, sin entender nada.

viernes, 30 de septiembre de 2022

Articulación

Mi rodilla no dio más de sí, si no fue por rogarte. Juras, ha roto de querer saltar alto o alcanzar(te). Yo sé que en Oz no hay arma grata: tuve que hacerlo por haberme desplumado, figura profana en falsa plata y sin soporte claro; maniatada antes y ahora también sin pata.

Cometa

Arde el deseo de volver a verte y ni el océano sofoca las ganas.
Intento apagarlo a solas, o con tu ayuda, salvavidas de aria escasa. 

¿Crees que hay que echar más gotas o esperar al alba, que bajes del cielo a volarnos entre estatuas?




viernes, 23 de septiembre de 2022

Fobia social [galego]

Son consciente e estou agradecida polas persoas de valor que hai na miña vida, iso non cambia, pero teño fobia social.

Non me victimizo; sei que é a miña loita e que en parte logro por momentos poñer unha especie de barreira (que non máscara) desde a que logro unha conducta bastante serea, ás veces con naturalidade e outras veces con ese pánico saboteando mentres o corpo segue a cumplir co libreto na medida do que quede capaz. 

Entendo que é difícil de comprender para quen non o vive así, isto combinado co caractér solitario, que me empurra por obriga a illarme de cando en cando para soportar o mundo emocional e atopar os sentidos intrínsecos.

A cotío, o simple feito de facer un plan sinxelo (pero social), se resulta nun momento especialmente sensible, pode supoñer días de preocupación, boicot e ansiedade constante.

O que ocorre é que, mesmo así, e intercalando con esta imperativa necesidade de pregarme en min mesma, tamén é reconfortante volver ahí fóra a superar esas pequenas cousas ás que despois de freitas só queda quitarlles importancia, ou, como parte do mesmo problema, rumiar en angustia por vivir unha vez máis unha experiencia interna de inadecuación con traxe de impostora.

martes, 13 de septiembre de 2022

Llamada

El ruído no quita vacío y la compasión no quita el drama, por eso me es más cómodo lo esquivo sin intentar en bucle una llamada.

Silencio... del que tanto hablo.

Vacío

De nuevo se cuentan necrológicas para estadística de lo que ya no hay remedio.

Y de nuevo me siento en serio embalsamada como si el supuesto, de inspiración pasada, surtiera efecto.

Y de nuevo me entrego a la vida; cuerpo muerto, y que alce lo que a golpes yo no muevo.

Quita el aire que haya en medio, que por una vez un vacío será bueno.

lunes, 5 de septiembre de 2022

Pigmalión

Pigmalión está dormido: hagámoslo saber.

Pigmalión no sueña: sólo duerme; es sonámbulo y sólo duerme y no despierta.

Pigmalión ronca, ronca pero no sueña; no sueña pero duerme. Se levanta y se acuesta dormido siempre. 

Pigmalión está cansado. Duerme acostado, levantado, duerme y ronca pero duerme y no sueña.

Duerme-ronca, ronca-acuesta, acuesta-levanta, levanta-duerme: sin soñar siempre. 

lunes, 29 de agosto de 2022

Resurrección

Tal vez si supieras como me cuesta, a menudo, arrastrar mi existencia a lo largo del día entenderías... 

Tal vez porque no nos vemos tanto juzgas que no tengo gran historia, porque entiendes mi ambición pero desconoces que he estado en blanco.

Tal vez porque comprendo no entiendas que casi siempre ando con el corazón roto y ya ni ayuda necesito, sino vivir en la pérdida y resucitar, hasta que resucitar sea cada vez más frecuente o la caída sea definitiva. 

sábado, 20 de agosto de 2022

Elíseo

Te imité soltando canción al viento,  sin "maktub" ni nada: canción sola.

Te soñaba,  te encuentro en cada estación,  finjo,  es cierto (y no sé si decías tú algo así, pero así lo pienso) estás cual sigilo al lado para estar yo al tuyo y "per non morire al primo incontro".