jueves, 24 de noviembre de 2022

Intrínsecamente adecuada

Me gusta lo típicamente "femenino" (y lo "masculino", también). No tengo tampoco ningún en conveniente con lo que pueda considerarse "sexy", hay encanto en cada aspecto de la vida. El problema viene de la imposición y también del poder llegar a sentir que "dar la talla" es algo extrínseco, diferente a lo que en realidad es, que es ser quien eres, el valor personal e individual que cada cual tiene.

En mi paso por un empleo en particular, en el que lo de menos eran los horarios casi imposibles y mis compañeros y compañera no podrían haber sido mejores. ¿Qué parte es la que no se veía? Pues además de forzar e a fingir que no sufría de crisis de pánico (puros malabares con esto y el dolor de rodillas que no comfesaba), había otro aspecto incómodo e igual de invisible.

En el momento de recibir mi uniforme, había una diferencia en esto muy normalizada. El uniforme masculino podría ser perfectamente "unisex", pero no lo era. La versión femenina era mucho más escotada, y puesto que vivía con la preocupación de no poder moverme tranquilamente porque sentía que en cualquier momento se me saldría algo del sitio, sugerí la opción de usar un modelo masculino, para poder realizar cualquier actividad sin la preocupación constante de si el algún momento iba a quedar en evidencia.

Es verdad que no sería tan grave que algo "se saliera del sitio", al final hay que ser natural con todo, pero a donde voy: este tipo de estrés es muy común e invisible, porque puede ser difícil manejar el estrés que supone el peso de cuestiones tan superfluas como inquisidoras. Mal si no cumples un estereotipo por no cumplirlo, independientemente de tu desempeño, y mal también si sí locumples, proque al fin parece que tu labor en sí es lo de menos.

¿Que si puntualmente hay que entrar en la piel de un personaje e ir con el atuendo que sea? Ok, pero va en el personaje, y no en el valor de una. 

¿Que si el uniforme femenino me parecía antiestético? Para nada, yo diría que me gustaba incluso más que el masculino que yo pedía, pero el tema a debate es esta lucha cuya distracción quería evitarle a mi mente. 

No vales más por ir más recatada y tampoco por "mostrar", porque en realidad ni muestras, ni ocultas: eres. 

martes, 22 de noviembre de 2022

Libre

Jamás se encarnó del todo el aporte que se supone; mi imaginación no acabó de bajar a tierra. La aparente calma perdió su pantalla no conmutativa.

Esperar a que la gente entienda para vivir es una esperanza pésima. Por eso mismo oír un día <<eres libre>> sonó a condena, que no era. 

 La rebeldía ahora es otra, menos estética pero más bella. Juega a la ley de Murphy y cada día es un mensaje del pecho, por lo bajo, entre olas cósmicas golpeadoras: sacuden esta amalgama de sedimentos, que reconstruyen o deforman. 

Morfeo pide que le cuente de ti para arroparme ¿he dicho que precisamente a ti me recuerda? Prefiero decir "re-cuerda", para que no me abduzca la locura.

lunes, 21 de noviembre de 2022

Sensible

No siempre son planes faraónicos los que toman más energía y tiempo, ni aparecen necesariamente mapeados en retrato histriónico.


También están esas luchas que se levantan en esfuerzo callado; mantenidas por riguroso equilibrio, que al menor descuido, ofrece su causa a la gravedad.

sábado, 12 de noviembre de 2022

Tao

Ni guardé compostura por cuerda ni paré por desalmada.

Mucho valor en juicio; mucha visión sesgada. Quien no sabía del entorno y condición me decía descentrada.

Quien me cree en vida sana me dice equilibrada y quien supo de lesión me creyó descontrolada.

martes, 8 de noviembre de 2022

Tenue

Crea ilusión de atenciones: podría hasta dejar... ¿hacia dónde iba? Y por cumplir tu espectativa ir olvidando aquéllo que en principio era. Y por seguir de heredada, culparé a mi pinta, obviando el fondo en tinta; apagada.

martes, 1 de noviembre de 2022

Mínima



Me gustaría abrazarte y decírtelo asusta, porque lo siento egoísta y porque irme ahora es lo mejor que sé hacer, al no poder otra cosa, mientras me ahogan las gentes de soledad feroz. 


Me apetece abrazarte y me apetece llorar; de dos cosas, llorar es lo único que puedo. Y tú allá, sin entender nada.

viernes, 30 de septiembre de 2022

Articulación

Mi rodilla no dio más de sí, si no fue por rogarte. Juras, ha roto de querer saltar alto o alcanzar(te). Yo sé que en Oz no hay arma grata: tuve que hacerlo por haberme desplumado, figura profana en falsa plata y sin soporte claro; maniatada antes y ahora también sin pata.

Cometa

Arde el deseo de volver a verte y ni el océano sofoca las ganas.
Intento apagarlo a solas, o con tu ayuda, salvavidas de aria escasa. 

¿Crees que hay que echar más gotas o esperar al alba, que bajes del cielo a volarnos entre estatuas?




viernes, 23 de septiembre de 2022

Fobia social [galego]

Son consciente e estou agradecida polas persoas de valor que hai na miña vida, iso non cambia, pero teño fobia social.

Non me victimizo; sei que é a miña loita e que en parte logro por momentos poñer unha especie de barreira (que non máscara) desde a que logro unha conducta bastante serea, ás veces con naturalidade e outras veces con ese pánico saboteando mentres o corpo segue a cumplir co libreto na medida do que quede capaz. 

Entendo que é difícil de comprender para quen non o vive así, isto combinado co caractér solitario, que me empurra por obriga a illarme de cando en cando para soportar o mundo emocional e atopar os sentidos intrínsecos.

A cotío, o simple feito de facer un plan sinxelo (pero social), se resulta nun momento especialmente sensible, pode supoñer días de preocupación, boicot e ansiedade constante.

O que ocorre é que, mesmo así, e intercalando con esta imperativa necesidade de pregarme en min mesma, tamén é reconfortante volver ahí fóra a superar esas pequenas cousas ás que despois de freitas só queda quitarlles importancia, ou, como parte do mesmo problema, rumiar en angustia por vivir unha vez máis unha experiencia interna de inadecuación con traxe de impostora.

martes, 13 de septiembre de 2022

Llamada

El ruído no quita vacío y la compasión no quita el drama, por eso me es más cómodo lo esquivo sin intentar en bucle una llamada.

Silencio... del que tanto hablo.

Vacío

De nuevo se cuentan necrológicas para estadística de lo que ya no hay remedio.

Y de nuevo me siento en serio embalsamada como si el supuesto, de inspiración pasada, surtiera efecto.

Y de nuevo me entrego a la vida; cuerpo muerto, y que alce lo que a golpes yo no muevo.

Quita el aire que haya en medio, que por una vez un vacío será bueno.