domingo, 16 de diciembre de 2018

Gauss

Gauss
¡Cuán chocante operar en roles! Yo-cotidiana de humor; yo-disociada, distraída; yo-mezclas de final por ínsula o de muerte nutrícola.

Vuelvo a creer que no era fantasía pueril el leer lo sutil. Y tú ¿qué dirías?; ¿y si de tu propio eco decides silencio de pecho? ¿y si la boa fagocitante se hubiera tragado, en vez de elefante, a un camello?

jueves, 6 de diciembre de 2018

Cefalópodo

Muchos minutos y pocos centímetros; será por eso que no (a)parece el lugar.
¿Cómo estirar los tentáculos en esta urna?

De todas formas, si lees entre líneas, todo esta bien

[Sé que sabré, porque supe]

viernes, 9 de noviembre de 2018

Lost and found

Let her lost in the madness of the world;
when lazy souls are almost dying between words.

It was summer turned autumn, and if the autumn comes in gray,
she'll find a blessing on the balk she overcame.

Let her be another step for solid grounds
for making role of who she is, not who she was;

Let her lost in the madness of the world;
when souls are dying between words.

only and lonely... walks alone the greatest show she ever made
only and lonely... a complex mix for all the seas she overflies
only and lonely... enjoying being great discreet singularity;
only and lonely... the grat feeling of having own self-clarity.

domingo, 7 de octubre de 2018

"Flash-foward"

Cuando consigo la paz. Cuando te has quedado en una anécdota, vuelves; vuelves para poder ignorarme a gusto.

Respondo a tu regreso y finges que no existo y que no has hecho de todo por apartarme de lo que yo más  quise, para saciarte a ratos del vacío de ti mismo.

Ahora dices que te persigo, que vengo a molestarte ¿por qué has vuelto fingiendo que te importo? ¿por qué has vuelto a congelarme con tu hombro y con tus miedos en mi? ¿por qué pides clemencia y hablas de peligros que no son ciertos? Usurpas mis pensamientos y me asustas, no sea que deje de prenderme a tu cruceta y jamás me perdone a mi misma.

Tantas veces la misma historia con igual o distinto actor. Parece no haber cambiado, pero ahora tiene nombre. La canción que viene de algún lado suena un poco más clara y tu ruído cada vez es más lejano.


martes, 18 de septiembre de 2018

Pasos cruzados

Sencillo-complicado:
Intuyes que ocurre algo, que hay algo que no encaja y no siempre es el momento de salir de dudas. Primero prefieres "juntarte contigo mismo/misma" para luego dejar las ideas en el lugar que corresponde, sin hacer algo más elegante, tampoco más honesto. Aunque complicado, aparentemente simple. Verdaderamente sencillo. Todavía abstracto.
Cuando algo llega muy tarde es como si llegara demasiado pronto.
Próximo paso:
Sé que no hay buenos ni malos; ni víctimas, ni villanos, pero sé que hay tiempo de vida, al menos mientras hay vida hay tiempo y no se trata de esperar el turno; de abrir caminos cargando cadenas: Sé que no es la mejor manera ni la condeno. Espero bendecirla con mi próximo paso, deseando que sea más acertado y de mejor puesta en escena.
Habrá personas que te den señales; la salvadora y el salvador están dentro de ti y en la alquimia con la que tocas las circunstancias.

sábado, 15 de septiembre de 2018

Mejor elección - Río

Cuando recuerdo a medias
pienso: <<¡Qué tragedia!>>
Cuando recuerdo el martirio
pienso: <<¡Menudo alivio!>>

Sencillamente, no me cabía en la cabeza
pensando en lo que no me has dicho.

Ahora pensarlo me da pereza;
Ahora solo fluyo y solo río.

viernes, 7 de septiembre de 2018

Círculo de cintas (y de nudos)

Si en verdad vieras mis horas;
si de verdad contemplaras mi día a día
y lo vieras por dentro, tal vez entenderías...
Comprenderías mi ausencia;
entenderías que detrás del "buenos días" con sonrisa hay más que rosas mis excentricidades serían cortas.

Podrías ver el vagar inmenso en la catarsis; en el sueño sin sueño.
En la vuelta al comienzo.
El saber afrontar un duelo;
el querer trocar el "ya no puedo" en "sí quiero" y volver a empezar de nuevo.

lunes, 11 de junio de 2018

Sombra(s)

[ga] As sombras non son máis ca ilusións creadas por muros.
Las sombras no son más que ilusiones creadas por muros. [es]
[fr] Les ombres ne sont que des illusions crééés par des murs.
Shadows are nothing but shadows created by walls. [en]

domingo, 10 de junio de 2018

Gatos de Sol y Luna



Ahí está el piano vecino. Me recuerda a mis viejas ganas. No sé si ya me importa, pero me gusta.

Me gusta su compañía sin que lo sepa; no sabe ni que existo cuando sale a la ventana y mira el mismo patio, pero la misma niebla y los mismos gatos nos hacen uno en varios, como si entre los grises y los ocres en los días y en las noches  contáramos en crías de Sol y Luna.

(Desaparecen los cuentos, hoy, que paz y soledad se consuman en gametos.)


viernes, 8 de junio de 2018

Faked dreams

Among all pretending cares
 you're the sweerest one for me.

Now I'll be breaking down the walls and fade away my tears,
  (I) don't care about  fake roles
or disappearing dreams.

Now I'll be on my own
I mean, now plain conciously 
Come back when you care
for what I think or feel.

Slowly entering, stealthily leaving;
the smoothest among thiefs;
then forgotten, not forgiven,
 nothing was left there to heal.


lunes, 4 de junio de 2018

Muda y sola

Me enredé entre los dientes de engranajes aceitosos,
por palabras no inventadas que intentaba pronunciar.
Tan muda y sola.

Oigo gritos de las hadas
en silencios medio sordos;
y embrujadas con alarmas
son sirenas de vanguardia.

Entre tierras, entre mares;
sin lugar donde morar...
Atrapada por las olas
de la Atlántida marchita,
olvidada en su final...
tan muda y sola.

De sedienta ciega y muda,
quise ver una señal,
fui nadando entre las olas;
fui ahogándome en la sal,
tan muda... y sola.

Era grande de pequeña
confiada en el conjuro
que hoy olvido pronunciar,
por muda y sola.

Si me quedo dónde estaba,
sin principio ni final;
Sin navío, sin estrellas
y sin mapas, y sin huellas
y dejándome arrastrar
Soy muda, y sola.

viernes, 1 de junio de 2018

Nième insomnie

J'aurais voulu être moi même
et dans le temps j'en ai cherchée
mais sans succes
je m'ai trouvée dejà changée

domingo, 27 de mayo de 2018

Si te callas


El temor gritó ¡finge que puedes estar de mi lado todo el tiempo y no habrá probema! (Y no hay vida).


El amor contestó un día: seguiré siendo yo y habrá soluciones, y si te enfadas, como menos por menos es más, más habrá de mi. Recuérdame (y habrá vida).

♡ para estar adecuadamente dispuestx, conviene estar acertadamente indispuestx 

domingo, 15 de abril de 2018

Increíble



¿Cómo te sentirías si estuvieras obligado a seguir un proceso innecesariamente largo para poder dar la solución que ya tienes en mente desde hace un buen rato?


¿Qué te parece si te obligan a emplear pasos intermedios "para completar" en un asunto que se resuelve en pocas líneas?


¿Cómo te sentirías si quisieras hacer algo nuevo pero no puedes porque tienes que explicar una y otra vez los mismos conceptos?


¿Qué tiene de fácil comprender a los demás pero los demás rara vez (o nunca) te entienden?

¿Qué gracia tiene el chiste sobre una personalidad poco común o "demasiado sensible"?

¿Dónde está el sentido de decir "el problema debes ser tú, que no hay quién te entienda" (si el problema es precisamente la falta de comprensión)?

¿Qué tiene de privilegio comprender sin poder emprender?

¿Por qué se rechaza automáticamente lo diferente? ¿Por qué asusta tanto?

¿Por qué sorprende que quién sea implacable ante situaciones novedosas puede ahogarse en el día a día?

¿Por qué confundimos capacidad de integración con integridad?¿Por qué "mitigar" en vez de paliar?

Será que donde nace el Sol es donde antes muere (y se pierde en otro ciclo)  y al este de la campana puede hacer mucho frío.

viernes, 13 de abril de 2018

"Porque sí"

Me pregunto para cuándo protocolos que motiven procesos en vez de procesos interrumpidos por puro protocolo.

miércoles, 28 de marzo de 2018

Estar o no estar

Siempre se me pelean dos pensamientos: el no querer "perder el tiempo" ordenando caracteres y el irremediable método para que no se convierta en obsesión, que es hacerlo.

Puzzle (ordenando caracteres)

    Hojas llenas de tinta, roles burocráticos ¿dónde está la vida? un número de seguridad, un diploma de proyectos caducos y un visado hacia algún sitio que juzgas mejor sin poder dejarte atrás, sin saber de tus hermanos.

    ¡Qué bien suena agarrarse a textos largos firmados por "gente importante" en promesas de protección con palabras que ni ellos entienden y nosotros discutimos (y no estarían mal si tuvieran algún sentido)! Así hasta el día en que prescindamos de definir tanto pedazo aislado habiendo comprendido cada variable, cada nexo en la experiencia del todo.

miércoles, 21 de marzo de 2018

Cero vibrante



No sé si criogenizarme o armar la máquina del tiempo, porque ser asceta ya no es lo que era; hace falta un cambio de conciencia y no veo el lugar de mi papeleta y no aguanto el revés de otra tormenta.

No sé si congelarme yo o templar lo que rodea. No hay más viejo que el que atrás se queda; ya no hay más metro en madre tierra, que recoge pensamientos de belleza, luego en flores y en vuelos alimenta si tan solo hubiéramos de verla: maravilla en consecuencia volverían a brillar mirada con las ganas de primerizo en el planeta.

Sacar...

Mejor basura y lustre que basura "ilustre".

jueves, 15 de marzo de 2018

El lugar de la mancha

En un lugar con la mancha de indiferencia o "no quiero acordarme"...
... frustrarse es señal de que sigues viv@.

Haw-king

R. I. P. brain and soul; T. O. E. will go on 🔭

viernes, 12 de enero de 2018

Tu querida libreta

   Esperabas con ansias esa soledad para refugiarte en ella, la que aún duele a ratos. Pensabas que podrías ser libre con el tiempo.

    Has conseguido eludir explicaciones y has conseguido sonreír casi todo el tiempo, sin embargo es inevitable la melancolía que trae el ruido de algunos silencios y lo incómodo de abrirse paso entre compasión y admiración si el paisaje es de un gris húmedo.

    Apartada en el espacio del dolor pasado, de cosificación y de violencia directa, aún se oyen incómodos gemidos y gatos iracundos filtrados entre grietas y persianas.

    Ya no sabes si estás orgullosa o decepcionada. Francamente, no lo sabes.

sábado, 6 de enero de 2018

Querida, los magos


Querida "nanofrida":

Escribimos de tu mano porque nunca nos hemos ido. Necesitamos que vuelvas a creer.

Fdo: reyes y reinas magos.

viernes, 5 de enero de 2018

Queridos magos

Queridos Reyes Magos:

    Como llegáis tarde, os pido que me importe menos. Otros años me equivoqué pidiendo tener los ojos bien abiertos y ni vosotros ni yo nos dimos cuenta de que sin una lengua no sirve de nada bueno.

    Queridos Reyes Magos, por favor, no traigáis camellos ni tapéis su lodo con incienso o mirra y menos aún con oro.

    Queridos reyes magos, pensándolo bien, mejor quedaos aquí un rato y escribimos con todos juntos  con orden y escribimos poco a poco.

lunes, 1 de enero de 2018

Rebeldía espiritual

[ga]
(Este texto foi escrito para un vello proxecto. O único elemento que non formaba parte da miña creación era unha fotografía que non se atopa aquí presente)


  De ser Santiago, de Compostela non me movo, e hai tempo que viaxo máis aló do Obradoiro. Como era? xa me esqueceu; como será agora?

    Figuradas, fago imaxes do novo mundo, pola xente que entra e sae do meu plano, en escena.


    Aprendín, sen darme conta, linguas de todo o mundo, e culturas pola lectura nas xentes que me visitan, apenas sen mirar para min, e non lles podo falar. Eu son o ídolo e o damnificado.

    ¡Quen me dera non ser mostra de circo, e divertirme coas xentes! Aquí imposto: Santiago, como me chaman; e non fago honra en significante da emoción, máis ben, frustrado me sinto; e eles... grazas a eles, peregrinos, vexo mundo entrando no meu teatro... teatro... eu creo neles, eles cren ¿en min?.


    Quixera ser eu quen os alentase, e, séndoo, non o son, senon na máscara de ferruxe. Eu en alma, sen soberbia. Ecos: <<... Hidacio... Orosio>>, treboada. Prego ao ceo, perdoe esta ira: <<o diaño é carroñeiro; eu, por ser, nin corpo son, ceo aberto a tempestades, pechado a "herexes", tal son eu: escravo>>.




Ás veces, con humores, alguén me nomea en gracia: <<Prisciliano>>.








[Incluír intro “informativos”, antes da interpretación (imaxe de  Santiago: actor 1, voz presidiaria le nun globo de pensamento,  que na segunda cartulina _primeira que se le, segunda que se ve por detrás_ ten treboada.... final anunciando temporal e anaco da canción “the prayer] – [teatralización co texto case igual, pero mínimamente adaptado. Lemos o pensamento que é “a nube” e á vez é o temporal que anuncia o ceo]

Constantemente: Ideas ambiguas.

Alusións: Apóstolo Santiago, Prisciliano.

___________________________________________________________________________________

[español:]

 De ser Santiago, de Compostela no me muevo, y hace tiempo que no viajo más allá del “Obradoiro”. ¿Cómo era? Ya me olvidé; ¿cómo será ahora?

Figuradas, me hago imágenes del nuevo mundo a través de la gente que entra y sale de mi plano, en escena.

Aprendí, sin darme cuenta, lenguas de todo el mundo y culturas por la lectura en las gentes que me visitan, apenas sin mirarme... y no les puedo hablar. Yo soy el ídolo y el damnificado.


¡Quién me diera no ser muestra de circo, y divertirme con las gentes! Aquí, impuesto, no hago honra en significante de la emción, más bien, frustrado me siento y ellos... gracias a ellos, peregrinos, veo mundo entrando en mi teatro. Teatro... yo creo en ellos y ellos ¿creen en mí?

Quisiera ser yo quien los alentase, y siéndolo, no lo soy, sino en máscara oxidada. Yo en alma, sin soberbia. Ecos: <<... Hidacio... Orosio>>, tormenta. Ruego al cielo, perdona esta ira <<el diablo es carroñero; yo por ser, ni cuerpo soy. Cielo abierto a tempestades, cerrado a “herejes”, tal soy yo: esclavo>>


A veces, con humores, alguien me nombra en gracia: <<Prisciliano>>



Según-dos

 

    Me quedo en este planeta dulce fingiendo que no sé qué has vuelto porque ya otros lechos estaban fríos, diciendo que soy yo quien marca acentos con halagos bien sombríos "¡Cómo te echo de menos; ¡Tienes de mi corazón el reino!" .

    Dices que en el fondo nos queremos, que me admiras por ser yo pero soy yo que "por pensar freno"; sí, es verdad que resta afecto: ¿te quiero?: según tú es que si no muero.