[ga]
(Este texto foi escrito para un vello proxecto. O único elemento que non formaba parte da miña creación era unha fotografía que non se atopa aquí presente)
De ser Santiago, de
Compostela non me movo, e hai tempo que viaxo máis aló do Obradoiro. Como era?
xa me esqueceu; como será agora?
Figuradas, fago
imaxes do novo mundo, pola xente que entra e sae do meu plano, en escena.
Aprendín, sen darme
conta, linguas de todo o mundo, e culturas pola lectura nas xentes que me
visitan, apenas sen mirar para min, e non lles podo falar. Eu son o ídolo e o
damnificado.
¡Quen me dera non
ser mostra de circo, e divertirme coas xentes! Aquí imposto: Santiago, como me
chaman; e non fago honra en significante da emoción, máis ben, frustrado me
sinto; e eles... grazas a eles, peregrinos, vexo mundo entrando no meu
teatro... teatro... eu creo neles, eles cren ¿en min?.
Quixera ser eu quen
os alentase, e, séndoo, non o son, senon na máscara de ferruxe. Eu en alma, sen
soberbia. Ecos: <<... Hidacio... Orosio>>, treboada. Prego ao ceo,
perdoe esta ira: <<o diaño é carroñeiro; eu, por ser, nin corpo son, ceo
aberto a tempestades, pechado a "herexes", tal son eu:
escravo>>.
Ás veces, con humores, alguén me
nomea en gracia: <<Prisciliano>>.
[Incluír intro “informativos”, antes da interpretación
(imaxe de Santiago: actor 1, voz
presidiaria le nun globo de pensamento,
que na segunda cartulina _primeira que se le, segunda que se ve por
detrás_ ten treboada.... final anunciando temporal e anaco da canción “the
prayer] – [teatralización co texto case igual, pero mínimamente adaptado. Lemos
o pensamento que é “a nube” e á vez é o temporal que anuncia o ceo]
Constantemente: Ideas ambiguas.
Alusións: Apóstolo Santiago, Prisciliano.
___________________________________________________________________________________
[español:]
De
ser Santiago, de Compostela no me muevo, y hace tiempo que no viajo
más allá del “Obradoiro”. ¿Cómo era? Ya me olvidé; ¿cómo
será ahora?
Figuradas, me hago imágenes del nuevo mundo a
través de la gente que entra y sale de mi plano, en escena.
Aprendí,
sin darme cuenta, lenguas de todo el mundo y culturas por la lectura
en las gentes que me visitan, apenas sin mirarme... y no les puedo
hablar. Yo soy el ídolo y el damnificado.
¡Quién
me diera no ser muestra de circo, y divertirme con las gentes! Aquí,
impuesto, no hago honra en significante de la emción, más bien,
frustrado me siento y ellos... gracias a ellos, peregrinos, veo mundo
entrando en mi teatro. Teatro... yo creo en ellos y ellos ¿creen en
mí?
Quisiera ser yo quien los alentase, y siéndolo, no lo
soy, sino en máscara oxidada. Yo en alma, sin soberbia. Ecos: <<...
Hidacio... Orosio>>, tormenta. Ruego al cielo, perdona esta ira
<<el diablo es carroñero; yo por ser, ni cuerpo soy. Cielo
abierto a tempestades, cerrado a “herejes”, tal soy yo: esclavo>>
A
veces, con humores, alguien me nombra en gracia: <<Prisciliano>>